Í fyrsta lagi:
Eftir meira en 10 km akstur flöktir hægagangurinn. Mis mikið þó, stundum upp og niður um 200 snúninga en stundum er hann verri, allt upp í 1000 snúninga flökt þannig að nánast deyr á honum. Svo versnar þetta alltaf þegar ég kveiki á miðstöðinni, hala niður rúðu eða legg á hann. Einnig finnst mér hann verri eftir miklar inngjafir.
Í annan stað:
Eftir nokkurn akstur c.a 150 km fór bíllinn að ganga hrillilega í akstri og í tvígang hef ég þurft að stoppa og láta hann hvíla sig aðeins. Þetta lýsir sér eins og ég taki fótinn af bensíngjöfinni og trampi hana svo í gólfið (þó svo ég geri ekkert slíkt). Þetta hef ég náð að plástra með því að taka mínusinn af rafgeyminum í korter og "endurræsa". Þetta hefur gerst síðustu skipti sem ég hef keyrt svona mikið.
Fæ engar villur upp í mælaborð.
Það sem ég er búinn að reyna:
Hélt að hægagangsrofinn (ICV) væri drullugur, tók soggreinina af, þreif icv, skipti um allar mögulegar og ómögulegar vacumslöngur, skipti um soggreinapakkningar, pakkningu fyrir inngjafarspjaldið og o hring í öndun á ventlaloki (smitaði með honum).
Mældi gildin á TPS og þau voru mjög nálægt því að vera rétt.
Any ideas?
Mr. pirraður


